بهانه 95: تولد!

سالهاست فکر می کنم روز تولد غمگین ترین روزهاست. بعد فکر می کنم اصلا برای همین جشن می گیریم تا حواس مان نباشد به این غمگینی. در دو سه سال گذشته، غمگینی ام کمتر بود و حالا خیلی خیلی بیشتر است. فکر می کنم یکباره بزنم زیر گریه. جوری که همه جا بخورند، می دانم پنهان کردن بغض افاقه نخواهد کرد.

فکر می کنم از یک هفته زودتر بنویسم تا سبک بشوم، شاید اینجا بنویسم. نمی دانم.

شاید بنویسم از زندگی که تقریبا دیگر در هیچ فصلی افاقه نمی کند، آنقدر که فکر می کنم شاید بروم آن ور تا قدری افاقه کند.

هیچ وقت به این پوچی نبوده ام. خوب می دانم...