بهانه 117: سکوت و بغض و وبلاگ

اینجا ساکت است. همسایه ژاپنی بعد از چند هفته سر و کله اش پیدا شده، اما باز هم ساکت است. ذهنم خسته است و چشم هایم داغ داغ.

چند قسمت سریال دیدم اما نخندیدم. چیزی درونم بود که نمی گذاشت. به لج خودم که دیشب نان و ماست خورده بودم و ظهر چند عدد چیپس، تکه های مرغ نهار دیروز را گرم کردم و با بی میلی و اکراه خوردم!

به سرم زد بروم و یک وب لاگ را بخوانم. از خیلی سال پیش. از سالهای دور تا سالهای نزدیک. رفتم سراغ سیب زمینی داغ. حواسم پرت شد. همین را می خواستم که خواسم پرت شود.

یاد این وب لاگ افتادم. دو وب لاگ قبلی که جایی باید بک آپی داشته بشم و این یکی که چقدر سریع و عجیب شش ساله شد و بیشتر هم. در این میانه به گمانم بلاگفا یک سال را بلعید  و همه ی بهانه ها را. خیالی نیست. به زمان فکر می کنم. دشمن این روزها و این سالها...

خسته ام. خسته. شاید فردا بهتر باشم. خدا می داند.